Βραβεία Euroleague 2013-2014

Τα playoffs της Euroleague αποτελούν παρελθόν, οι άξιοι δικαιώθηκαν και προκρίθηκαν στο F4 του Μιλανό και, πριν τις μεγάλες μάχες μεταξύ Μακάμπι, ΤΣΣΚΑ, Μπαρτσελόνα και Ρεάλ, το EuroleagueGR ψηφίζει τους καλύτερους.

MVP: Σέρχι Ροντρίγκεθ

Αποτελεί πια ένας απ' τους πιο αναγνωρίσιμους και αναγνωρισμένους point guards της Ευρώπης, αν και μέχρι πέρσι ήταν ένας παίκτης, τον οποίο κανείς θυμόταν ως "έναν Ισπανό που είχε παίξει στο NBA" -πάντα στη σκια των Καλδερόν, Ναβάρο, Ρούντι και λοιπών- και έναν παίκτη που με τα αδιανόητα γρήγορα πόδια μπορούσε να αλλάξει το ρυθμό ενός αγώνα.

Εξαιρετικά σημαντικός για την περσινή Ρεάλ στο δρόμο για το Λονδίνο, αλλα φέτος πραγματικός πρωταγωνιστής της. Ο χρόνος συμμετοχής του έχεις αυξηθεί κατά 5 λεπτά (23 έναντι 18) και σκοράρει 13,5 πόντους, δίνοντας παράλληλα και 5 τελικές αν παιχνίδι.

Ένας αρκετά καλός αμυντικός ριμπάουντερ για τη θέση και το ύψος του, ικανός αμυντικά και πολύπλευρα απειλητικός στο επιθετικό κομμάτι του παιχνιδιού.

Βασικός παράγοντας στο να είναι η Ρεάλ η ομάδα με τα λιγότερα λάθη ανα παιχνίδι στη διοργάνωση και, φυσικά, μια ομάδα των 71 κατοχών στο 40λεπτο.

Coach της χρονιάς: Ντέιβιντ Μπλατ

O Λούκα Μπανκι πήρε μια ομάδα (Μιλάνο) με 4 "εγωιστές" γκαρντ κι απέδωσε εξαιρετικό μπάσκετ με βασικά χαρακτηριστικά την aggressive άμυνα και την ορμή να ξεχειλίζει στην επίθεση.

Εντούτοις, ο Μπλατ είναι εκείνος που έκανε το μεγάλο "κόλπο", σπάζοντας με τη Μακάμπι την έδρα του Μπάνκι και της ομάδας του.

O Mπλατ είχε να αντιμετωπίσει, στη μέση της χρονιάς ένα σωρό μικροτραυματισμούς του Σοφοκλή και, κυρίως, την απώλεια του κορυφαίου ψηλούς της, Σον Τζέιμς, μέχρι το τέλος της σεζόν. Παίρνοντας το 100% από Σοφο και Τάιους, πάλευε για να καλύψει το κενό, αλλά πάντα στα μεγάλα ματς έλειπε το ένα παραπάνω κορμί για να αντέξει η front line των Ισραηλινών.

Στη σειρά με την Αρμάνι, κατατρόπωσε την άμυνα των Ιταλών στο pick n' roll είτε με τον Τάιους, είτε με τη διεισδυτικότητα των guards της, είτε με το θανατηφόρο σουτ, ανα πάσα στιγμή, των 4/5 της εκάστοτε 5αδας του.

Η Μακάμπι, ενδεχομένως, έχει φτάσει στο ταβάνι της, αλλά μεχρι αποδείξεως τούτου κι έχοντας αποκλείσει τους διοργανωτές, μπορεί να ελπίζει πως με στρατηγό τον Αμερικανό τεχνικό θα επιστρέψει στην κορυφή.

Καλύτερος 6ος παίκτης: Μπραντ Όλεσον

Τίτλος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του Σέρχι Ροντρίγκεθ, αφού δεν έχει ξεκινήσει ούτε μια φορά βασικός μες στη σεζόν. Ωστόσο, ο Σέρχι με τις εμφανίσεις του, ήταν πραγματικός MVP κι όχι απλώς καλύτερος μεταξύ των 6ων.

Ο τίτλος, λοιπόν, θα πάει αλλού. Ο Μπραντ Όλεσον προερχόταν απ' τον πάγκο, στο πλευρό του Πασκουάλ, και βοηθούσε την ομάδα του να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο σκοραρίσματος, καθώς και αμυντικής λειτουργίας.

9 πόντους ανα παιχνίδι προσέφερε στην ομάδα του ο Αμερικάνος με κοντά στο 45% εντός παιδιάς και εξαιρετική ισορροπία προσπαθειών (61 τρίποντα κι 61 δίποντα).

Καλύτερος αμυντικός: Ντέιβιντ Μος

Φοβερό εργαλείο για κάθε προπονητή, κι ο Μπάνκι δεν επέμεινε, άδικα, να τον ακολουθήσει στο δρομολόγιο απ' τη Σιένα στο Μιλάνο.

Πάρα πολύ καλός στην ομαδική άμυνα και στην άμυνα στο low post. Μπορεί, λόγω ταχύτητας και δύναμης, να μαρκάρει από το 1 μέχρι το 4, ενώ είναι εξαιρετικός και στην άμυνα ζώνης, κρατώντας σωστά αποστάσεις και χρησιμοποιώντας το μπασκετικό μυαλό του.

Πιο βελτιωμένος παίκτης: Νικ Κέινερ-Μέντλει

Μετά την παταγωδώς αποτυχημένη περσινή σεζόν στη Μακάμπι, ο Αμερικάνος ξανασυστήθηκε στο κοινό της Ευρωλίγκας με τη φανέλα της Μάλαγα.

Στα 30 του, έδειξε έτοιμος να καθιερωθεί σε αυτό το επίπεδο. 12,5 πόντοι και 5 ριμπάουντ ήταν καθοριστικά για να φανεί ανταγωνιστική η ομάδα του ακόμη και στο top 16.

Σκοράρει στη ρακέτα, σκοράρει απ' έξω, σκοράρει με πλάτη, σκοράρει κι έπειτα απο τρίπλα. Έχει το επιθετικό πακέτο κι, αν συνεχίσει να βελτιώνεται, ιδίως αμυντικά, μπορεί να βρει θέση και σε ακόμη καλύτερη ομάδα.

Φυσικά, αξίζει να αναφερθεί κι ο Τίμπορ Πλάις της Κούτσα, που παρουσιάζεται κάθε χρόνο και καλύτερος. Φέτος, ο Γερμανός ήταν απ' τους πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμους ψηλούς στην Euroleague και διασώθηκε στην άσχημη χρονιά της ομάδας του Σκαριόλο.

Καλύτερος νέος παίκτης: Αλεχάντρο Αμπρίνες

Πέρσι έδωσε τα πρώτα δείγματα ως το "νέο άιμα" της Μπαρτσελόνα. Φέτος, ήταν σημαντικό κομμάτι του rotation των Καταλανών. Στα 20 του, έβρισκε 17 λεπτά μέσο όρο στο παρκέ και ανταποκρινόταν.

Σκοράρει 7 πόντους ανά αγώνα, αλλά δεν έχει καταφέρει ακόμη να "γεμίσει" τη στατιστική του. Στην Μπαρτσελόνα, όχι απλώς δεν ανησυχούν, αλλά είναι βέβαιοι πως ο Αμπρίνες είναι το next big thing του Ευρωπαϊκού μπάσκετ στο "3" κι ο μικρός τους δικαιώνει.

Καλύτερη 5αδα:  Σέρχι Ροντρίγκεθ
                              Κιθ Λάνγκφορντ
                              Ρούντι Φερνάντεθ
                              Αντρές Νοτσιόνι
                              Άντε Τόμιτς

2η καλύτερη 5αδα: Τζάστιν Ντέντμον
                                 Βασίλης Σπανούλης
                                 Στράτος Περπέρογλου
                                 Νίκολα Μίροτιτς
                                 Μπράιαντ Ντάνστον

Συνέπεια και συνέχεια

Ο Ολυμπιακός αξιοποίησε όσα του δίδαξαν τα δύο παιχνίδια στη Μαδρίτη, έκανε το 2-1 και, έτσι, αναγκάζει τη Ρεάλ να πιεστεί, να βρεθεί σε μια θέση στην οποία δεν έχει ξαναβρεθεί φέτος.

Το χθεσινό παιχνίδι ήταν, ουσιαστικά, συνέχεια του αρκετά καλού δευτέρου ημιχρόνο στο δεύτερο παιχνίδι της Μαδρίτης, όταν ο Ολυμπιακός, αν δεν είχε προδοθεί απ' την αστοχία του κυρίως στις βολές, θα μπορούσε, όχι να πάρει, αλλά να διεκδικήσει με αξιώσεις τη νίκη.

Αλλαγές

Ήταν εμφανές για οποιονδήποτε, ότι ο Ολυμπιακός με τις αλλαγές σε όλα τα σκριν ήταν πιο αποδοτικός αμυντικά απ' ότι με οποια άλλη αμυντική τακτική επιχείρησε να εφαρμόσει.

Ο Μπαρτζώκας δεν είχε λόγο να μη συνεχίσει με την ίδια λογική. Χθες, ο Ολυμπιακός για 40 σχεδόν λεπτά άλλαζε σε όλα ανεξαιρέτως τα σκριν. Τα γκαρντ της Ρεάλ, συνηθισμένα να ενεργούν με το ένστικτο, βγήκαν εκτός ρυθμού -τουλάχιστον όσον αφορά στην δημιουργία- δεν εκμεταλλεύτηκαν, παρά ελάχιστα, τα αμέτρητα μις ματς που δημιουργούσαν οι συνεχείς αλλαγές και επεδίωξαν να απεμπλακούν απ' αυτήν την κατάσταση είτε με τα μακρινά σουτ, είτε με τις διειδύσεις των Γιουλ και Σέρχι Ροντρίγκεθ.

Είναι σχεδόν αδιανόητο το γεγονός πως οι 3 σεντερ της Ρεάλ είχαν συνολικά 0 προσπάθειες από το "ζωγραφιστό", σε ένα παιχνίδι που ουκ ολίγες φορές βρέθηκαν με το Μάντζαρη, το Σλούκα και το Σπανούλη στην πλάτη τους. Δεν μιλάμε για αστοχία, μιλάμε για μηδενική τροφοδότησή τους.

Έτσι, με το low post παιχνίδι απολύτως ανενεργό, η Ρεαλ ήταν μια εξαιρετικά μονοδιάστατη ομάδα, βασίστηκε στο σπουδαίο ταλέντο των παικτών της από μέση και μακρινή απόσταση και αναπόφευκτα "έπεσε" 10 πόντους κάτω απ' τον μέσο όρο της στα παιχνίδια της Μαδρίτης.

*Την άμυνα των αλλαγών, προφανώς, δεν μπορούσε να ακολουθήσει ο Σερμαντίνι, αφού θα ήταν πολύ εύκολο να νικηθεί στα πόδια απ' τον εκάστοτε γκαρντ των Ισπανών κι έτσι ο Γεωργιανός έμεινε ορθώς παροπλισμένος και στα 40 λεπτά του παιχνιδιού.

Ολυμπιακός χαμηλά

Αντίθετα απ' τη Ρεάλ κινήθηκε επιθετικά ο Ολυμπιακός. Παρά το 0-2, την ανάγκη για νίκη που σίγουρα "γεμίζει" με άγχος, ο Ολυμπιακός δεν ενήργησε, σχεδόν καθόλου, ενστικτωδώς. Είχε απόλυτη ισορροπία στις εντός παιδιάς προσπάθειές του (34 δίποντα, 18 τρίποντα) και το σημαντικό ήταν πως δεν χρειάστηκε για τρίτο παιχνίδι να "κυνηγάει" στο σκορ.

Καθοριστικής σημασίας για την έκβαση του αγώνα, ήταν η εκκίνησή του με το Σπανούλη να είναι καταλύτης σε αυτό το σημείο. Ο αρχηγός του Ολυμπιακού είχε συμμετοχή στους 10 πρώτους πόντους της ομάδας του και έδειξε πολύ πιο αποφασιστικός συνολικά στο παιχνίδι, απ' ότι στα δύο της Μαδρίτης.

Μπορεί ο Ολυμπιακός να είχε απόντα το βαρύ του χαρτί στο low post, το Στράτο Περπέρογλου, και εμφανώς επηρεασμένο από τραυματισμό το δεύτερο σημαντικό του παράγοντα σε αυτό το στοιχείο, τον Πρίντεζη, αλλά η φιλοσοφία του ήταν να επιτεθεί χαμηλά. 26 φορές εκτέλεσε από μέσα η ομάδα του Μπαρτζώκα, ενώ τόσες φορές επιτέθηκε απο μέσα αθροιστικά και στα δύο παιχνίδια στην Ισπανία.

Άλλωστε ήταν τέτοια η σιγουριά που προσέδιδε, με την απόδοσή του, ο Ντάνστον που οι παίκτες του Ολυμπιακού τον τροφοδοτούσαν συνεχώς, ενώ μάλιστα και η φάση, στο τέλος, που καταλήγει με τρίποντο του Πρίντεζη, μοιάζει να είναι σχεδιασμένη ώστε να εκτελεστεί απ' τον σεντερ του Ολυμπιακού, αλλά η πάσα του Σπανούλη προς τον Αμερικάνο τόν υποχρεώσε να ψάξει την πάσα στη γωνία που, βάσει αυτοματισμού, θα υπήρχε παίκτης.

Oι 19 ασιστ του Ολυμπιακού, σε σύγκριση με τις 12 της αντιπάλου του μαρτυρούν πως οι γηπεδούχοι ήταν πολύ πιο συνεπείς στο πλάνο τους και πολύ λιγότερο εξαρτημένοι απ' τις προσωπικές εξάρσεις των παικτών τους.

Συνέχεια

Ο Ολυμπιακός έδειξε ότι δε θα αφήσει το "στέμμα" του χωρίς να ματώσει, πραγματοποίησε μια αρκετά πειστική εμφάνιση δεδομένων των συνθηκών, αλλά το ζήτημα είναι να βρουν οι παίκτες του το σθένος να το επαναλάβουν αύριο βράδυ, για να πάνε τη σειρά στο παιχνίδι της Μαδρίτης, όπου το άγχος θα είναι "παράσημο" μόνο των Μαδριλένων.

Ωστόσο, για να τα καταφέρει ο Ολυμπιακός πρέπει να προσπαθήσει διπλά. Η Ρεάλ έδειξε ότι ακόμη και με μηδενική συνεισφορά των ψηλών της -πλην Ρέγες- μπορούσε να πάρει το ματς, στο οποίο ο Ολυμπιακός ήταν πάρα πολύ συνεπής και καλός.

Επομένως, ζητούμενο πρώτο είναι να περιορίσει και πάλι ο Ολυμπιακός τη front line της Ρεάλ, πράγμα που δεν είναι εύκολο για δεύτερο σερί ματς. Αυτό, όμως, που είναι ακόμη πιο δύσκολο και ενδεχομένως πιο σημαντικό είναι να βρεθεί τρόπος να βγεί απ' την εξίσωση -ή, έστω, να μετριαστεί η συμμετοχή του- ένα απ' τα τρία καυτά γκαρντ των Ισπανών. Ρούντι, Σέρχι και Γιουλ είχαν 54 απ' τους 76 πόντους της ομάδας τους χθες το βράδυ και 135 από τους 246 συνολικά στη σειρά (χωρίς να υπολογίζεται η συνεισφορά τους μέσω των ασίστ).

Όπως και να 'χει, ο Ολυμπιακός παλεύει στα ίσια μια σειρά απέναντι στο απόλυτο, κατά πολλούς, φαβορί για την Ευρωλίγκα, με το βασικό του "4" ανέτοιμο και το βασικό του "3" εκτός στα 2 απ' τα 3 παιχνίδια. Φυσικά, ένας πρωταθλητής Ευρώπης δεν πρέπει να 'ναι μεμψίμοιρος, αλλά το γεγονός αυτό δίνει μεγαλύτερη αξία στην προσπάθεια των πρωταθλητών.

*Κώστας Σλούκας και Βαγγέλης Μάντζαρης "χρωστάνε" ένα καλό -επιθετικά, κυρίως- βράδυ σε αυτή τη σειρά και το παιχνίδι της Τετάρτης είναι μια καλή ευκαιρία.

**Όλα τα στατιστικά στοιχεία προέρχονται απ' το εξαιρετικά αξιόπιστο in-the-game.org

Τεστ χαρακτήρα στο Ισραήλ

Απ' τη 13η αγωνιστική του top16, όταν και οριστικοποιήθηκε η επερχόμενη συνάντηση μεταξύ του Μιλάνο και της Μακάμπι ήταν γνωστό το ποιό είναι το πιο "κλειστό" ζευγάρι στα playoffs. Το ζευγάρι που συγκέντρωνε τις περισσότερες πιθανότητες για break και πολλά (ενδεχομένως, μέχρι και 5) παιχνίδια.

Η αρχή με τα δύο ματς στο Μιλάνο είναι άκρως ελπιδοφόρα, το 1-1 δίνει ελαφρύ προβάδισμα στη Μακάμπι, τα υψηλά σκορ δίνουν υποσχέσεις για ανάλογα ματς στη συνέχεια και τα παιχνίδια του Τελ α βιβ θα είναι τεστ χαρακτήρα ενόψει final 4.

Προβλήματα και προσαρμογές

Για τη Μακάμπι, το πρόβλημα μετά τον τραυματισμό του Τζέιμς έχει να κάνει με τον τρόπο λειτουργίας στο ριμπάουντ. Η ομάδα του Μπλατ ήταν, βάσει στατιστικής, η χειρότερη ομάδα του top 16 στο επιθετικό ριμπάουντ και η τρίτη χειρότερη στο αμυντικό. Αυτό οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο, ελλείψει κλασικού "4", επιτίθεται περιμετρικά, ιδίως όταν είναι ο Σχορτσανίτης στο παρκέ και, φυσικά, στην έλλειψη ύψους και δύναμης όποιου άλλου βρίσκεται στη ρακέτα συγκριτικά με τα ανίστοιχα στοιχεία σχεδόν οποιουδήποτε αντιπάλου στη θέση "4".

Στο πρώτο παιχνίδι, αν και νικηφόρο, το ριμπάουντ "πλήγωσε" τη Μακάμπι, είχε 16 λιγότερα (41-25) και μόλις 5 δεύτερες ευκαιρίες απο επιθετικό ριμπάουντ.

Ωστόσο, το γεγονός πως η Αρμάνι είναι επίσης προβληματική (σε μικρότερο βαθμό), στον ίδιο τομέα, έδωσε τη δυνατότητα στη Μακάμπι να ισορροπήσει στο δεύτερο παιχνίδι την κατάσταση, γεγονός όμως που δεν αποτέλεσε εχέγγυο επιτυχίας.

Ένα άλλο πρόβλημα-ζητούμενο για τη Μακάμπι ήταν πως θα καταφέρει να περιορίσει την πολύ αποδοτική -ακόμη και χωρίς Τζεντίλε- περιφέρεια των Ιταλών. Και στα δύο παιχνίδια, η Μακάμπι προσπάθησε να "παίξει" με τα φάουλ, να φθείρει σωματικά τα guards της Αρμάνι, αλλά το αποτέλεσμα ήταν απλά να χαμηλώσουν τα ποσοστά κυρίως του Λάνγκφορντ -plus ότι πήγε λιγότερες φορές στις βολές απ' ότι συνήθιζε-, αλλά όχι και η παραγωγικότητα συλλήβδην της περιφερειακής γραμμής της Αρμάνι.

Στην πραγματικότητα, ίδια κατάσταση είχε να αντιμετωπίσει και το Μιλάνο, αφού στο top 16 η επίθεση της Μακάμπι ήταν ακόμη πιο αποδοτική. Ωστόσο, το γεγονός πως η ομάδα του Μπάνκι ήταν η 3η καλύτερη αμυντικά (η στατιστική λέει πως δεχόταν 102 πόντους σε 100 κατοχές) και η ομάδα που ανάγκαζε τον αντίπαλο στα περισσότερα λάθη, έδιναν μια αισιοδοξία στον Ιταλό προπονητή για την αντιμετώπιση της Μακάμπι.

Η φύση, όμως, των Ισραηλινών με τους σουτέρ σε κάθε θέση -πλήν του 5- υποχρέωσε τον Μπάνκι να "αλλοιώσει" το aggressive αμυντικό προφίλ της ομάδας του -με βασικό χαρακτηριστικό τα δυναμικά hedge out σε αντιμετώπιση του pick n' roll-, αφενός διότι με το Σχορτσανίτη στο παρκέ η Μακάμπι παίζει ελάχιστα pick n' roll, αφετέρου διότι οι βοήθειες εν γένει δημιουργούν εξαιρετικές προοπτικές για τους περιφερειακούς της Μακάμπι που είναι σταθεροί σουτερ.

Η ζημιά έγινε κυρίως στο πρώτο παιχνίδι με τους 87 πόντους παθητικό, ενώ στο δεύτερο τα άσχημα ποσοστά των Ισραηλινών (5/22 τρίποντα), σε συνδυασμό με την πιο αποτελεσματική 1 εναντίον 1 άμυνα των περιφερειακών της Αρμάνι, η Μακάμπι έμεινε 10 πόντους πιο χαμηλά.

Σχορτσανίτης και χαμηλά ποσοστά

Καθοριστικό σημείο για το δεύτερο παιχνίδι ήταν, φυσικά, η στιγμή του τραυματισμού του Σοφοκλή Σχορτσανίτη. Ο Σόφο, στο πρώτο παιχνίδι, ήταν εξαιρετικός και προσέδιδε το εναλλακτικό στοιχείο στην επίθεση της Μακάμπι.

Στο δεύτερο παιχνίδι, απόντος αυτού, ο Τάιους πήρε περισσότερο χρόνο και η Μακάμπι παρουσιάστηκε ως αρκετά περισσότερο pick n' roll ομάδα, απ' ότι στην πραγματικότητα είναι. Με τον Αμερικανό στο παρκέ, η ομάδα του Μπλατ είχε μια σίγουρη λύση μετά από τέτοιες καταστάσεις επιθετικά, αλλά και αποδοτικότερη αντιμετώπιση του pick n' roll αμυντικά. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως στο πρώτο παιχνίδια οι Σάμιουελς και Λαουάλ σκόραραν αθροιστικά 31 πόντους, ενώ χθες μόλις 12.

Ωστόσο, χωρίς το Σόφο, η Μακάμπι ήταν αναγκαστικά ιδιαιτέρως μονοδιάστατη, ο Τάιους δεν "φτιάχνει" φάσεις για τον εαυτό του, ενώ ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζεται απ' την αντίπαλη άμυνα δε δημιουργεί προϋποθέσεις για να δημιουργήσει για άλλους απο μέσα, όπως αποτελεσματικότατα κάνει ο Σχορτσανίτης. Έτσι, με το σημείο αναφοράς εκτός, ήταν αρκετά πιο έυκολο για την Ιταλική άμυνα να προσαρμοστεί και να "νικήσει" την περιφέρεια των Ισραηλινών.

Συνέχεια

Η συμμετοχή ή μη του Σχορτσανίτη στα παιχνίδια της επόμενης βδομάδας αναμένεται να κρίνει σίγουρα πολλά. Χωρίς αυτόν, η Μακάμπι υστερεί ποσοτικά και ποιοτικά έναντι της αντιπάλου της, γίνεται πιο προβλέψιμη, και εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό απ' την περιφέρειά της.

Απ' την άλλη, αυτό που πρέπει να ανησυχεί τους Ιταλούς είναι αφενός ο χαρακτήρας που θα δείξουν μέσα σε μια καυτή έδρα, όπως η Νόκια Αρίνα κι αφετέρου το πώς δε θα "πνιγούν" απ' το άγχος τους σε ενδεχόμενο ήττας στην πρώτη απ' τις δύο αναμετρήσεις.

Αυτό που φαντάζει δεδομένο είναι πως θα πάμε πάλι σε υψηλό σκορ, σε πολλές κατοχές (στις 70 πήγαν τα δύο προηγούμενα, περισσότερες από τις κατοχές των άλλων 3 ζευγαριών) και η μάχη της περιφέρειας, σε συνδυασμό με τα ποσοστά, θα κρίνει πολλά.

Τα "βραβεία" της 8ης αγωνιστικής

Δυο στροφές πριν το φινάλε της κανονικής διάρκειας της Euroleague, έχει αρχίσει να γίνεται σαφές ποιες, περίπου, θα 'ναι οι ομάδες που θα στελεχώσουν τους δύο ομίλους του top16.

Στην 8η αγωνιστική υπήρχαν συγκινήσεις, υπήρχαν σπουδαία παιχνίδια, υπήρχαν ηγέτες, υπήρχαν κι αυτοί που απογοήτευσαν. Και, κάπως έτσι, κυλά κάθε αγωνιστική της διοργάνωσης. Το "Euroleague GR" επιχειρεί μια σύντομη ανασκόπηση της αγωνιστικής, χαρίζοντας -άτυπους- τίτλους και βραβεία σε παίχτες και ομάδες.

Το παιχνίδι της αγωνιστικής: ΤΣΣΚΑ-Φενερμπαχτσέ 74-78. Άνετα, ο ίδιος τίτλος μπορούσε να δοθεί και στο παιχνίδι του Ολυμπιακού στο Μόναχο ή στη νίκη της Μακάμπι επί της Λοκομοτίβ. Ωστόσο, η σημασία της νίκης της Φενέρ (ουσιαστικά κλείδωσε την πρωτιά, πλην ενδεχομένου αυτοκτονίας), η μάχη των δύο παγκων, οι προσωπικότητες της αναμέτρησης, αλλά και η ροή της το καθιστούν game of the week.

Ο Μεσίνα περίμενε και πήρε πολλά σ' αυτό το ματς απ' την έκρηξη και την ταχύτητα των Πάργκο και Γουίμς, ενώ στην 3η περίοδο (που ήταν και η καλύτερη για την ΤΣΣΚΑ) είχε έναν εξαιρετικό Τεόντοσιτς. Επειδή, όμως, η περίπτωση του Τεόντοσιτς έχει συγκεκριμένες και ουκ ολίγες παθογένειες, διάρκεια δεν υπήρχε και στην 4η περίοδο, όπου η Φενέρ κυριάρχησε. Nα τονιστεί, τέλος, ότι, χωρίς τον Χριάπα, περίμενα μια ΤΣΣΚΑ που θα αγκομαχούσε να μείνει κοντά στο παιχνίδι, αλλά τελικά με διέψευσε και ήταν πάντα κοντά ή μπροστά.

Απ' την άλλη, η Φενέρ κέρδισε, γιατί ο Μπογκντάνοβιτς -έστω και μετά από πολλές προσπάθειες- πλησίασε τους κλασικούς 20 πόντους ανά αγώνα, γιατί δεν είχε οργανωτή τόσο αχαλίνωτο, όσο ο Μίλος και, τέλος, γιατί Εμίρ Πρέλτζιτς. Τα προβλήματα του στο σουτ είνα γνωστά και αποδεδειγμένα. Ωστόσο, για μια ακόμη φορά γέμισε τη στατιστική του, με αποκορύφωμα τις 8 ασίστ, οι οποίες μεταφράζονται (με βάση και τον αριθμό των λαθών του) σε 4 τελικές για ένα λάθος.

Ο winner της αγωνιστικής: Βασίλης Σπανούλης. Ακόμη και χωρίς τη μισή front line του, ακόμη και χωρίς ισχυρό κίνητρο (ειδικά σε σύγκριση με του αντιπάλου), ο Ολυμπιακός συνέχισε αήττητος. Βασιζόμενος, πάντα, στη refuse to lose νοοτροπία του. Αρνείται πεισματικά να χάσει και προβαίνει σε όσες τροποποιήσεις χρειαστεί, για να προσαρμοστεί στις εκάστοτε συνθήκες του παιχνιδιού και, τελικά, να το πάρει.

Όλα αυτά, όμως, γίνονται πιο εύκολα, όταν ο αρχηγός είναι σε καλό βράδυ. Ο Σπανούλης είναι παίχτης που θα κάνει περίπου 3 λάθη ανα παιχνίδι. Η φύση, όμως, της αναμέτρησης της Πέμπτης τον βοήθησε να μην πιάσει το μέσο όρο του, του έδωσε εύκολες τελικές σε ένα παιχνίδι που δυνητικά ολοι ευστοχούσαν από παντού. Πάνω απ' όλα, όμως, του έδωσε την ευκαιρία να δείξει ότι σε όποιον ρυθμό κι αν χρειαστεί, θα είναι ο καλύτερος στη διοργάνωση. 24 πόντοι, 8/13 εντός παιδιάς, 8 ασίστ, 1 λάθος συνέθεσαν μια αριστουργηματική εμφάνιση για τον αρχηγό του Ολυμπιακού. Ο Περπέρογλου, βέβαια, δεν υστέρηση, αλλά ο Σπανούλης ήταν αυτός που έβαλε τα δύσκολα, τα κλασικά εκτός λογικής που αλλάζουν τη ροή του αγώνα.

H απογοήτευση της αγωνιστικής: Μπλέικ Σιλμπ. Το επιθετικό του ταλέντο είναι δεδομένο. Ξέρει να σκοράρει με πολλούς τρόπους, διαθέτει έκρηξη, γρήγορα πόδια. Ωστόσο, σε ένα σημαντικό βαθμό, η ήττα του Ερυθρού Αστέρα στο ΟΑΚΑ οφείλεται και σε αυτόν.

Δεν είναι μόνο το απογοητευτικό 4/14 εντός παιδιάς. Δεν είναι καν το τρομακτικό νούμερο των 7 λαθών (το 1/3 όσων έκανε η ομάδα του). Είναι αυτή η νοοτροπία του -που θυμίζει και Τεόντοσιτς, μιας και τον αναφέραμε παραπάνω-. Τα σούτ απ' τα 8 μέτρα με άμυνα στα 15" πριν λήξει η επίθεση. Οι στιγμές που το drive του θα γίνει, απλά για να γίνει. Με κάτω το κεφάλι, χωρίς να έχει σκεφτεί τι θέλει να κάνει.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν θεωρώ την εμφάνιση του Σιλμπ τραγική ή κάτι αντίστοιχο. Αλλά, όταν όλοι περιμένουν τα περισσότερα απ' αυτόν και σε έναν "τελικό" δεν κάνει ούτε τα μισά, σημαίνει ότι δεν έχει ανταποκριθεί ούτε στο ελάχιστο των προσδοκιών.

Το "κρίμα" της αγωνιστικής: Ζιελόνα Γκόρα. Για μια ακόμη φορά, τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά απ' τη νίκη. Στο ΣΕΦ ήταν ο Μάντζαρης, στη Φλωρεντία ο Βιτζιάνο (σεσημασμένος, αφού είχε σκοράρει και απέναντι στη Μάλαγα το νικητήριο καλάθι) για τη Σιένα.

Η Ζιελόνα Γκόρα, για τα γούστα μου, είναι πιο ποιοτική ομάδα απ' τους Ιταλούς. Πιο σωστές και γεμάτες επιθέσεις, πιο όμορφα πράγματα στο παρκέ, πιο δεμένο σύνολο. Ωστόσο, η εμπειρία λείπει. Οχι δα, ότι και η φετινή Σιένα διαθέτει παίχτες με εμπειρια, αλλά οι Ιταλοί δεν βγάζουν της απειρία τους στο παρκέ. Αρκούνται στο να βγάζουν την έλλειψη ποιότητάς τους. Για τους Πολωνούς ισχύει το ανάποδο. 


Όπως και να 'χει, το "κριμα" μένει. Όχι τόσο γιατί έμοιαζαν καλύτεροι απ' τη Σιένα σε όλο το παιχνίδι, όσο γιατί μετά απ' τους αγώνες με Γαλατάσαραι και Ολυμπιακού, έχασαν άλλο ένα παιχνίδι στην τελευταία επίθεση.

Το δίδυμο της αγωνιστικής: Σκότι Χόπσον/Κώστας Βασιλειάδης. Μπορει η ομάδα τους να ηττήθηκε απ' την Μπάμπεργκ, στην έκπληξη της αγωνιστικής, ωστόσο οι δυο τους συνέχισαν τις πολυ καλές εμφανίσεις.

Με τους Τζαμόν Γκόρντον και Σεμίχ Ερντεν να είναι τελείως εκτός αγώνα, οι δύο περιφερειακοί των Τούρκων έπρεπε να σώσουν ο, τι σωζόταν. Ο Χόπσον κάνει πράγματα και θαύμτα στην Ευρωλίγκα με  69% στα 2ποντα και 52% στα 3ποντα, αλλά χθες ήταν συγκλονιστικός με 17 πόντους και 7 ασίστ. Απ' την άλλη, ο Βασιλείαδης είναι μια σταθερά για τη φετινή Εφές, αλλά χθες έκανε την κορυφαία του εμφάνιση  με 18 πόντους και 3 ασίστ. Δυστυχώς, όμως, η συνολική εμφάνιση της Εφές ήταν τόσο κακή που δεν επέτρεψε στους δύο γκαρντ να χρηστούν ήρωες.

*Αυτή ήταν η πρώτη ανασκόπηση του Euroleague GR. Οι κατηγορίες και τα "βραβεία" δεν θα είναι τα ίδια σε κάθε αγωνιστική. Αλλαγές θα υπάρχουν, ωστέ και να σπάει η μονοτονία, αλλά και να προσαρμόζεται η στήλη στις συνθήκες της εκάστοτε αγωνιστικής. 

"Γδύστε" τη Ζιελόνα Γκόρα

Tα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση στο ευρωπαϊκό μπάσκετ να προκύπτουν τα "λαυράκια" κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο. Όταν, επί της ούσιας, διορθώνονται κακοτοπιές, πηγάζουσες απ' τα όσα συνέβησαν μεταγραφικά μέχρι το Σεπτέμβρη, βαριά Οκτώβρη.

Έισι Λο και Τζόι Ντόρσι αποκτήθηκαν μεσούσης της σεζόν 11-12 στον Ολυμπιακό και ήταν αυτό που χρειαζόταν ο Ολυμπιακός για να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης και της Ελλάδας. O Τζέιμς Γκιστ, το perfect fit του Στεφάν Λάσμε για την front line του Παναθηναϊκού, έφτασε τον περασμένο Δεκέμβρη στην Ελλάδα και αποτέλεσε έναν απ' τους λόγους κυριαρχίας του Παναθηναϊκού στους ελληνικούς τελικούς και, παράλληλα, έναν απ' τους λόγους, για τους οποίους η Μπαρτσελόνα χρειάστηκε να φτάσει στα όρια της, για να "πετάξει" εκτός F4 τους πράσινους.

Αυτά, όμως, είναι γνωστά, η αξία των κινήσεων αυτών έχει αναφερθεί πολλάκις. Το θέμα είναι τί γίνεται φέτος. Τί προσθήκες μπορούν να προκύψουν φέτος, ώστε να αλλάξουν ισορροπίες. Και δεν μιλάμε, απαραίτητα, για κινήσεις ελληνικών ομάδων.

Η πολωνική Ζιελόνα Γκόρα μπορεί να αποτελέσει την ομάδα που, αν αποκλειστεί απ' τη συνέχεια της διοργάνωσης, θα τροφοδοτήσει με χρήσιμα εργαλεία τις ομάδες που θα συνεχίσουν σε μεταγενέστερες φάσεις. Πολύ απλά γιατι διαθέτει αξιόλογο υλικό. 

*Εδώ θα πρέπει να τοποθετηθεί ένας αστερίσκος. Οι άνθρωποι της Ζιελόνα Γκόρα έχουν επενδύσει σε ένα project, ώστε να καταξιωθούν στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Γι' αυτό κι έχουν προσεγγίσει τέτοιες αξιόλογες περιπτώσεις. Οι Πολωνοί, ακόμη και σε περίπτωση αποκλεισμού, είναι βέβαιο ότι θα κυνηγήσουν το Eurocup. Eπομένως, δεν θεωρείται και πολύ πιθανό το να δώσει, έστω χωρίς μια δελεαστική αποζημίωση, σημαντικά περιουσιακά της στοιχεία. Ετσι, καταλαβαίνετε πως οι παρακάτω παίχτες αξιολογούνται απλά ως κάποιες απ' τις περιπτώσεις που θα κοιτάξουν μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες, έστω κι αν δεν έχουν πολλές ελπίδες μεταγραφικής επιτυχίας. 

Με λίγη παραπάνω εμπειρία, με λίγο πιο περιορισμένα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση κατα τη διάρκεια, αλλά και μεταξύ αγώνων, η Ζιέλονα Γκορα θα είχε σίγουρα 1 ή και 2 παραπάνω νίκες, που θα την έθεταν σε θέση ισχύος ως προς την πρόκριση.

O Βλαντιμίρ Ντραγκίσεβιτς, παρά τα προαναφερθέντα σκαμπανεβάσματα, καταφέρνει να είναι ο πιο σταθερός παίχτης της Ζιελόνα Γκόρα. Ο Μαυροβούνιος έπεσε πάνω σε μια εξαιρετική φουρνιά σέντερ που έβγαλε η πατρίδα του, με Πέκοβιτς (παλαιότερος), Βούτσεβιτς και Ντούμπλιεβιτς και, έτσι, δεν βρήκε θέση στο ρόστερ της ομάδας στο πρόσφατο Eurobasket, ακόμη κι αν ο Πέκοβιτς έλειπε. Ωστόσο, δεν επηρεάστηκε και φέτος πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις στην Euroleague. 

Ο Μιχάιλο Ούβαλιν φροντίζει να τον ξεκουράζει στα παιχνίδι του πολωνικού πρωταθλήματος (όπου αγωνίζεται περίπου 20 λεπτά/αγώνα), ώστε να παίρνει απ' αυτόν το 100% στην Ευρώπη (όπου αγωνίζεται περίπου 30 λεπτά/αγώνα). 

Ο Μαυροβούνιος δεν συγκαταλέγεται στους πιο αθλητικούς σέντερ της διοργάνωσης. Είναι βαρύ κορμί, με σχετικά αργά πόδια. Ένας σέντερ παλαιάς κοπής, μακρια απ' τους undersized και ταχείς ψηλούς που προστάζει η εποχή. Παρ' όλα αυτά επιβιώνει και διακρίνεται. Είναι συνεπής και πολύ αποτελεσματικός στο παιχνίδι στο low post, ενώ παράλληλα διαθέτει και το απαιτούμενο vision, προκειμένου να δημιουργήσει για τους συμπαίκτες του. Το κορμί του τον βοηθά να αντέχει στις επαφές και δυσκολεύει τους αντιπάλους του να τον σταματήσουν. Διαθέτει, τέλος, σωστές τοποθετήσεις στη ρακέτα, ικανότητα στα block out και αυτά προσφέρουν στην ομάδα του 7 ριμπάουντ ανα παιχνίδι.

Αν πάμε στους αριθμούς, θα δούμε πως είναι 2ος στις εύστοχες προσπάθειες δύο πόντων. Είναι 4ος στην αξιολόγηση με 142 μονάδες και 5ος στα ριμπάουντ στην Euroleague. Είναι, τέλος, 8ος στην κατηγορία των κερδισμένων φάουλ ανά αγώνα  με 4.5. Ο μόνος ψηλός που τον περνά σε αυτή την κατηγορία είναι ο Ντάριους Λαβρίνοβιτς, ενώ οι υπόλοιποι έξι είναι γκαρντ, όπως ο Χάκετ κι ο Σπανούλης, που έχουν πολλή ώρα την μπάλα στα χέρια τους. 

Φυσικά, ο Ντραγκίσεβιτς, στα 27 του, δεν έγινε ξαφνικά top σέντερ για την Euroleague. Έχει αρνητικά, που μπορούν να εστιασούν κυρίως στην άμυνα. Θα δεχτεί σταθερά 10-12 πόντους απ' τον προσωπικό του αντίπαλο. Έχει επίσης θέμα με τα πλάγια βήματα και, γενικά, με την ευελιξία του. Ωστόσο, αυτά δεν είναι ικανά να του στερήσουν συμβόλαιο σε ομάδα επιπέδου top16.

Δεύτερη και, σίγουρα, πιο θεαματική περίπτωση ο Κρίστιαν Εγενγκά. Εγραψα για τον Ντραγκίσεβιτς πως δεν είναι γρήγορος. E, για τον Κονγκολέζο γκαρντ/φόργουορντ ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Και γι' αυτό κατάφερε να αγωνιστεί, έστω και για λίγο, στο ΝΒΑ. Μετά την Αμερική, βρέθηκε στην Κίνα, έκανε σπουδαία πράγματα και πλέον πρωταγωνιστεί στην Euroleague.

Σπάνια αθλητικά προσόντα, εκρηκτικό πρώτο βήμα, απίθανες αλτικές ικανότητες. Γενικά, ένας αθλητικός showman. Δεν στερείται ουσίας, παρ' όλα αυτα. Ο Ούβαλιν, σε μικρότερο βαθμό απ' τον Ντραγκίσεβιτς, του δίνει ευκαιρίες για ανάσες στο πολωνικό πρωτάθλημα, όπου αγωνίζεται 6-7 λεπτά λιγότερα απ' ο, τι στην Euroleague. Στα 24 του, έχει ξεκάθαρα περιθώρια βελτίωσης, όσο μείνει στην Ευρώπη θα πάρει πράγματα, θα παιδευτεί, κι άλλο, μπασκετικά.

Αν και το ύψος του ξεπερνά τα 2 μέτρα, τριπλάρει ικανοποιητικά, μπορεί να απειλήσει με τα drives του, ιδίως όταν έχει απομονώσει τον αντίπαλο του. Τα φυσικά του προσοντα τού επιτρέπουν να προσφέρει περίπου 5 ριμπάουντ ανα αγώνα στην ομάδα του. Εξαιρετικός μπλοκέρ για τη θέση του και δεινότατος "κλέφτης".

Ο Εγενγκά, όμως, είναι ακόμη ακατέργαστος σε πτυχές του παιχνιδιού του. Αν θέλει να παίξει σε ομάδες, που δεν έχουν ταβάνι το top16, πρέπει να μάθει να απειλεί κι αλλιώς. Έξω απ' τα 6.75 σουτάρει ελάχιστα κι αυτό τον καθιστά μονοδιάστατο για τη θέση που παίζει. Το 60% στις βολές, επίσης, δεν μπορεί να θεωρηθεί κολακευτικό για κάποιον που παίζει, κατά βάση, στο "3".

Άποψη μου, ίσως κι αιρετική, είναι πως αν ο Κονγκολέζος είχε λίγο περισσότερο όγκο και είχε μάθει να παίζει, αμυντικά κι επιθετικά, στο low post, θα μπορούσε να γίνει ενα undersized 4αρι υψηλού επιπέδου. Προς το παρόν, έχει απλά μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. 

Για να καταλήξω, θεωρώ πως τόσο ο Ντραγκίσεβιτς, όσο κι ο Εγενγκά μπορούν να δώσουν πράγματα σε ομάδες του top16 (αν η δική τους δεν καταφέρει να προκριθεί). Είμαι σίγουρες πως πολλές ομάδες θα μελετήσουν τις περιπτώσεις τους, ακόμη κι αν τελικά δεν καταλήξουν σ' αυτούς. Να συγκριθούν οι δύο παίχτες είναι πρακτικά αδύνατο, εφόσον αγωνίζονται σε διαφορετικές θέσεις. Ωστόσο, μπορούμε να πούμε πως η περίπτωση του Εγενκά είναι υψηλότερου ρίσκου κι επικινδυνότητας, αλλά κι αυτή που επιδέχεται περισσότερες βελτιώσεις.